عموما دوستانی که با هواساز کار میکنن تصویر زیر براشون آشناست. یک فیلتر کلاس G3 ، که عموما اولین ردیف فیلتر هواساز هستند و وظیفشون گرفتن ذرات درشت گردو خاک در هواست.
برای اینکه بدونید این فیلتر چه سایز ذراتی رو میگیره و راندمانش چقدره، میتونید به جدول زیر مراجعه کنید.
مثلاً این فیلتر میتونه حدود ۷۰ تا ۸۵ درصد ذرات گرد و غبار با قطر ۱۰ میکرون رو جذب کنه.
۱۰ میکرون یعنی تقریباً ۰٫۰۱ میلیمتر؛ یعنی ذراتی خیلی ریز که عملاً با چشم بهسختی دیده میشن.
راستی طبق استانداردها، حداکثر افت فشاری که یک فیلتر باید تحمل کنه حدود ۲۵۰ پاسکاله. بعد از رسیدن به این مقدار، فیلتر باید تمیز یا تعویض بشه.
اگر با Flow Switchها کار کرده باشید، احتمالاً دیدید که میشه اختلاف فشار رو بر حسب پاسکال روی اونها تنظیم کرد. اگر از این تجهیزات برای مانیتور کردن یک ردیف فیلتر هوا استفاده میکنید، معمولاً تنظیم عدد ۲۵۰ پاسکال بهعنوان حد هشدار یا تعویض فیلتر در نظر گرفته میشه.
خوب بعد این قصه ها که گفتم هدف چی بود ، انتقال تجربه، شاید بپرسی از چی ؟ به شکل زیر نگاه کن:
این بدبختا همون فیلترهای G3 هستن که تو شکل اول دیدید. شاید باورتون نشه، ولی اون توری آلومینیومیِ وسطش جوری شده که وقتی دست روش میکشی، انگار داری دستت رو توی شن فرو میکنی؛ همهشون مثل خاکستر پودر میشن و میریزن!
برام سوال بود که آخه چرا؟! اینها که یک سال و نیم مثل ساعت کار میکردن، چی شد که یهو به این روز افتادن؟
جوابش رو خیلی اتفاقی توی یه کلاس درس پیدا کردم که اصلاً موضوعش چیز دیگهای بود، ولی دیدم دقیقاً جواب معمای منه: «خوردگی گالوانیک»!
ماجرا از این قراره که فریمِ نگهدارنده این فیلترها از جنس گالوانیزه است، اما توریِ وسطشون آلومینیومی! حالا فکرش رو بکنید؛ وقتی دو تا فلز ناهمجنس رو میچسبونیم به هم و شرایط محیطی هم جور باشه، اینها تصمیم میگیرن با هم وارد رابطه بشن! یعنی شروع میکنن به واکنش شیمیایی و فلز ضعیفتر (که اینجا آلومینیوم بیچارهست) خودش رو فدا میکنه و به مرور اکسید و پودر میشه. خوب معما حل شد!!! خدا رو شکر
نه، یه لحظه وایسا… ما تو سایت روی هواسازهای دیگه هم همین مدل فیلتر رو داشتیم.
پس چرا فقط این یکی اینجوری پودر شد؟
بذار فکر کنم…
خب تفاوتش با بقیه این بود که این دستگاه Full Fresh بود.یعنی هوایی که برای خنککردن اتاقها استفاده میکرد کاملاً از بیرون تأمین میشد.هوای تازه، هوای مرطوب… همونطور که قبلاً گفتم، برای خوردگی باید شرایط محیطی مهیا باشه.پس ظاهراً جواب میتونه همین باشه:هوای تازه و مرطوب، محیط ایدهآل برای خوردگی گالوانیک بین دو فلز ناهمجنس.
اما نه… این جواب کامل قانعم نمیکرد.
چون بقیه هواسازها هم—even اگر کمتر—باز یه مقداری هوای مرطوب(5 تا 10 درصد از حجم کل هوای در حال گردش) از بیرون میگیرن و روی همین فیلترها رد میشه.
پس چرا اونا سالم موندن و فقط این یکی پودر شد؟
جواب اما اینبار به خود هوا ربط نداشت…
به یک استخدام اشتباه ربط داشت.
کسی که با ترکیبی از تجربههای درست و غلط وارد شرکت میشه و شما هم کار رو 100% بهش میسپاری.
و همین میتونه تبدیل بشه به یه ریسک پنهان.
اشتباه چی بود؟
اینکه این فیلترها رو برای تمیزکاری با آب میشست!
در حالیکه این فیلترها اصولاً باید با هوای فشرده تمیز بشن و گرد و خاکشون گرفته بشه.
وقتی با آب شسته شدن، دیگه همهی شرایط برای خوردگی گالوانیک جور جور جور شد:
- دو تا فلز ناهمجنس (آلومینیوم + گالوانیزه)
- هوای مرطوب (اونم کنار ساحل خلیج فارس 😅)
- آبِ فراوان برای کاملکردن واکنش
و نتیجه؟
آلومینیوم مظلوم تبدیل شد به ساختاری که با یه لمس پودر میشه — یه قربانی تمامعیار خوردگی گالوانیک.
راستی شما چی فکر میکنید؟
آهن مذکر بود و آلومینیوم مونث، یا برعکس؟ 😄
دیدگاه خود را بنویسید